
Het nieuwe jaar is alweer even begonnen en in de diervoedersector blijft het spannend. De veestapel krimpt verder. De wereld, en daarmee de grondstoffenmarkt, blijft onvoorspelbaar. En de onderlinge concurrentie neemt niet af, zoals ook in het openingsverhaal van dit nummer is te lezen. Veel bedrijven moesten het afgelopen jaar hard werken om verlies in omzet op te vangen en processen scherper te krijgen.
2026 lijkt in veel opzichten een voortzetting van die trend. Marges staan in de hele keten onder druk, waarbij sommige sectoren sneller krimpen dan andere. Tegelijkertijd worden er kansen gezien. Specialisatie, efficiëntie en samenwerking bieden ruimte om slimmer te werken, ook in een krimpende markt. De vraag naar precisievoeding en digitale ondersteuning zal verder toenemen.
Duurzaamheid krijgt daarbij langzaam een concretere rol. Circulaire grondstoffen, natuurlijke additieven en elektrificatie winnen terrein. Deels door regelgeving, deels door de vraag van klanten. Het uitstel van de EUDR en CSRD geeft ademruimte, maar verandert niets aan de noodzaak om kritisch naar processen te blijven kijken.
Wat mij opvalt, is dat zowel kleine als grote spelers hier op hun eigen manier mee omgaan. Sommige mengvoerbedrijven benutten hun wendbaarheid en persoonlijke service, terwijl anderen investeren in nieuwe afzetmogelijkheden in binnenen buitenland. Het laat zien dat er niet één juiste weg is, maar dat scherpte en focus op de eigen sterke punten steeds belangrijker worden. Vaak betekent dit keuzes maken.
Als ik de ontwikkelingen overzie, ligt de uitdaging vooral in het herkennen van de signalen in de eigen bedrijfsvoering. Zien waar het verschil gemaakt kan worden. Dat geldt overigens niet alleen voor de producenten van de voeders, maar net zo goed voor de afnemers.
René Stevens r.stevens@eisma.nl











