Bij een bezoek aan de insectenfabriek in Bergen op Zoom, voor het openingsverhaal in dit nummer, verdween mijn beeld van een experimentele niche direct. Geen verzameling van wat bakken met larven, maar een professionele, strak georganiseerde en bijna klinische productielocatie. Alles draaide gecontroleerd en geautomatiseerd. Een geoliede machine waarin temperatuur, luchtvochtigheid, voeding en logistiek tot in detail op elkaar zijn afgestemd.

Dat zette me aan het denken over alternatieve grondstoffen en het vallen en opstaan waarmee de ontwikkeling gepaard gaat. Er zijn meerdere initiatieven met potentie, zoals het bedrijf in het laatste nummer van vorig jaar, dat eiwitten wint uit reststromen van eieren. Of het initiatief dat gras inzet om eiwitrijke grondstoffen voor food- en feed-toepassingen te produceren. Deze bedrijven hebben te maken met dezelfde vragen als iedere andere producent, zoals kostprijsbeheersing, schaalgrootte, energiereductie en marktafzet. Alles gericht op een robuust en haalbaar rendement.

Technisch is er veel mogelijk. In de insectenkweek kan van een kleine hoeveelheid eitjes in enkele dagen een enorme hoeveelheid larven worden geproduceerd; de efficiëntie is indrukwekkend. Maar uiteindelijk beslist de markt. En die kijkt momenteel harder naar prijs dan naar duurzaamheid. Dat maakt de weg naar grootschalige toepassing weerbarstig, zeker voor grondstoffen met een hogere kostprijs.

Feit is dat nieuwe grondstoffen tijd nodig hebben. Naast de normale wetten van de markt hebben ze vaak te maken met opstartproblemen, stroperige regelgeving en inefficiënte opschaling. Maar hoeveel tijd wordt ze gegund? Het positieve is: als het enthousiasme van de ondernemers een graadmeter is voor de toekomst, dan zit het wel goed.

r.stevens@eisma.nl

Deel dit artikel

René Stevens