‘Tis weer voorbij die mooie zomer, zong Gerard Cox ooit. Die zomer die begon zowat in mei. Nostalgie die terug zou komen. Het werd anders.

Door de klimaatcrisis werd meer regen voorspeld in het voorjaar, maar daarna vooral een droge en warme zomer. Niet in 2024. Na een erg nat en lang voorjaar kon er pas laat gezaaid en gepoot worden in Nederland. Met een zomer die moeizaam op gang kwam en tegenvallende oogsten zou je hoge prijzen verwachten, maar de prijzen van granen en aardappelen daalden.

Donald Trump zou in de Amerikaanse presidentsverkiezingen een makkelijke zege boeken, totdat Joe Biden de handdoek in de ring gooide en Kamela Harris naar voren schoof. Een vrouw in de bloei van haar leven in plaats van een bejaarde. Ineens waren de kansen voor Donald Trump gekeerd en ontketent zich een spannende strijd voor het presidentschap.

Het werd ook anders met het eerste kabinet Schoof, waarvan niemand had gedacht dat het er zou komen, dan wel de zomer zou overleven. Zo’n zomer is een mooi moment van reflectie. Mooi om met familie of vrienden de vakantie te vieren.

Met mijn echtgenote heb ik een reis gemaakt door Zuid-Polen, Slowakije, Hongarije en Oostenrijk. We waren deelgenoot van de rijke historie van die streek tot de Eerste Wereldoorlog. Maar ook zagen wij met eigen ogen de toename van de sojateelt in die laatste twee landen. Een nieuw akkerbouwgewas dat we voorheen niet zo vaak zagen. In de rustige zomertijd geïnspireerd worden door ontwikkelingen in de plantenteelt, waar werk wordt gemaakt van de eiwittransitie.

Er wordt ingezet op meer plantaardig eiwit van eigen bodem, met een wenkend perspectief voor de teelt van veldbonen, met opbrengsten van 7500 kg per hectare. Een serieus wordend alternatief voor graan. Gunstig voor de zelfvoorziening met eiwitrijke grondstoffen voor de Europese veehouderij. Onbekend wat dat voor ons als Benelux betekent.

Na deze zomer sta ik open voor verandering. Alles is anders dan verwacht.

Deel dit artikel

Wim Thielen