Meer dan ooit zijn handelsstromen met elkaar verweven. Daardoor kunnen relatief kleine conflicten uitdraaien op complexe ruzies die steeds verder escaleren. Het vraagt om weloverwogen diplomatie met stabiele politici die over hun eigen schaduw kunnen heenstappen en die niet perse tot in het extreme hun gelijk willen halen. Helaas blijken die steeds zeldzamer.
We hoeven maar in Nederland te kijken naar de volkomen vastgelopen discussie rond stikstof. Waar feitelijk een ordinaire machtsstrijd er al jaren voor zorgt dat landbouwers niet weten waar ze aan toe zijn en waar huizen niet gebouwd mogen worden. Soms met bizarre eisen als een veehouder meedoet aan een opkoopregeling en de stal tot de kelders moet worden gesloopt, om daarna op exact dezelfde plek weer een schuur met fundering te mogen bouwen. Bureaucratie ten top.
Op Europees niveau is er een soortgelijke stugheid rond de anti-ontbossingsregeling. Al vanaf het eerste moment is duidelijk dat men bezig is met een bureaucratisch gedrocht. Terwijl van alle kanten aan de Europese Commissie is verteld dat er nog veel te veel onduidelijk is en dat de datum van 30 december 2024 daarom niet realistisch is, draait het ook hier uit op machtsstrijd.
Op wereldschaal neemt dreiging door de ‘antidumping’-tarievenstrijd toe. Als Europa de ‘goedkope’ Chinese zonnepanelen of elektrische auto’s wil beperken via invoertarieven, gaat China ons vervolgens pesten met importtarieven op vlees of zuivel.
Iets soortgelijks speelt in Canada waar koolzaad weer als ‘wisselgeld’ in beeld komt. De Verenigde Staten willen dat Canada druk op China uitoefent, waarna China de canola in de ban doet (en het overschot aan koolzaadolie dan naar Europa gaat?).
Populistische politiek (van links tot rechts) werkt in dit soort kwesties averechts. Hopelijk denken de Amerikaanse boeren nog eens terug aan de chaos die Donald Trump in z’n eerste presidentschap veroorzaakte. Toen stortte de sojabonenprijs in omdat hij met de botte bijl tarieven op Chinese producten oplegde.







