Bij mensen en landbouwhuisdieren is bekend dat een verstoorde microbiotabalans (dysbiosis) de darmgezondheid negatief beïnvloedt. Bij een verstoorde balans neemt de diversiteit van de microbiota af, daalt het aantal gunstige darmbewoners (bifidobacteriën, firmicutes) en neemt de hoeveelheid potentieel pathogene bacteriën (enterobacteriën, proteobacteriën) toe. Ook bij honden is er een duidelijke relatie tussen darmontstekingen en een verstoord microbieel evenwicht in de darm (zie figuur 1).
Figuur 1. Bij gezonde honden (H) is het microbioom anders samengesteld dan bij honden die lijden aan chronische darmontstekingen (CE).
Sturen op de samenstelling van de microbiota kan helpen om chronische darmontstekingen bij honden te voorkomen of te genezen.
Communicatie microbiota en gastheer
Juan Hernandez van INRAe Micalis wees er tijdens de Microbiota Days van Phileo Lesaffre op dat er continu communicatie plaatsvindt tussen de darmmicrobiota en de gastheer “Die communicatie verloopt via receptoren van het immuunsysteem in de darmwand, Toll-like receptoren, die reageren op kenmerken van de micro-organismen in het darmlumen, PAMP en LPS.”
De microbiota hebben ook rechtstreeks invloed op de darmgezondheid, doordat ze kortketenige vetzuren en indol produceren, galzouten omzetten en eiwitafbrekende enzymen uitscheiden, legt Hernandez uit. “Bij honden met een chronische darmontsteking produceren de darmbacteriën minder kortketenige vetzuren – azijnzuur, propionzuur en boterzuur.”
Balans in eiwitbraak
Voor een goede darmgezondheid is het van belang dat er een balans is in de eiwitafbraak. Zowel de gastheer als de darmmicroben produceren enerzijds proteolytische enzymen en anderzijds enzymremmers. Als de proteolytische activiteit de overhand krijgt, dan wordt de beschermende mucuslaag op de darmwand dunner, sluiten de tight junctions minder goed en kunnen schadelijke bacteriën vanuit het darmlumen de bloedbaan bereiken. Dit legt druk op de lokale en systemische afweer.
Meer onderzoek nodig
“Het is bekend dat veel bacteriën in het darmmicrobioom genen hebben voor de productie van serpinen. Dit zijn eiwitten die de activiteit van proteases remmen”, legt Hernandez uit. Hij pleit voor meer onderzoek naar niet alleen de samenstelling van het darmmicrobioom, maar zeker ook naar de functionaliteit van de microbiota.“Meer inzicht in de genetica en het metabolisme van darmmicrobiota geeft ons inzicht in de functie van de verschillende families van micro-organismen in het maagdarmkanaal. Dat kan helpen om chronische darmontstekingen te voorkomen of te genezen door het sturen van de samenstelling van de microbiota.”










