Onlangs kreeg iedereen van de overheid een noodpakket in de bus en werden we opgeroepen voor drie dagen water en eten in huis te hebben. Hoewel een oorlog allang niet meer uitgesloten is, wordt het merendeel van de mensen de vrijheid niet afgenomen. Een paar extra flessen water lijkt al genoeg om een gevoel van veiligheid te hebben. Het idee van een echte noodzaak lijkt nog niet echt te landen. Pas achteraf kunnen we beoordelen of dat terecht was.

Net als bij het noodpakket voor burgers werkt ook de industrie, inclusief de diervoedersector, aan weerbaarheid. Partijen als VNO-NCW en Nevedi hebben het onderwerp op de agenda staan, zoals in het openingsverhaal van dit nummer te lezen is. Sommige bedrijven denken echt vooruit, anderen zijn wat meer afwachtend. Het verschil wordt pas goed duidelijk als het misgaat.

Dat het lastig is om alle neuzen dezelfde kant op te krijgen, heeft waarschijnlijk ook te maken met de nuchterheid van onze sector. Eerdere crisissen, zoals varkenspest en mond- en klauwzeer, leren dat het vaak draait om improvisatie en samenwerking. Zelfs concurrenten helpen elkaar, wat zeker niet in alle branches een vanzelfsprekendheid is. Misschien krijgt een veehouder niet precies hetzelfde voer, maar het belangrijkste blijft: de dieren hoeven niet te verhongeren en de keten blijft draaien.

Wat bedrijven en de sector ook doen: of het voldoende is, weten we hopelijk nooit. Er goed over nadenken, de juiste stappen zetten en een stuk boerenverstand hanteren, lijken me alvast solide vertrekpunten. En natuurlijk: niet vergeten wat extra flessen water in huis te nemen.

René Stevens r.stevens@eisma.nl

Deel dit artikel