Dat behoeftenormen – zoals gegeven door NASEM in de VS en het CVB in Nederland – uitgaan van de gemiddelde koe, betekent per definitie dat de helft van de dieren bij toepassing van deze normen te veel krijgt, en de andere helft te weinig, meent Bill Weis van de Universiteit van Ohio. “De mineralen-, spoorelementen- en vitaminenvoorziening van melkvee in de transitieperiode vraagt extra aandacht”, benadruk hij in een door Kemin georganiseerd webinar.
Veel mineralen en vitaminen
Bij afkalven vindt er een drastische verandering plaats. Tijdens de dracht vragen onderhoud en foetale ontwikkeling veel mineralen en vitaminen, na afkalven verschuift dit naar biest en melk. “Van de meeste mineralen heeft de koe wel voorraden in haar lichaam beschikbaar, maar dat geldt niet voor vitaminen”, waarschuwt Weiss. Ook is de absorptie van de meeste vitaminen niet gereguleerd, terwijl dit voor de meeste mineralen wel het geval is.
Rondom afkalven nemen koeien vaak minder voer op dan nodig voor hun energie- en nutriëntenvoorziening. Daarom voldoet ook de drogestofopname zoals voorspeld door de computer niet.
Minder voeropname
Rondom afkalven nemen koeien vaak minder voer op dan nodig voor hun energie- en nutriëntenvoorziening. Daarom voldoet ook de drogestofopname zoals voorspeld door de computer niet. “Ga uit van die voorspelde opname, trek daar een kilo vanaf en pas de energie- en nutriëntendichtheid van het rantsoen vervolgens aan die lagere voeropname aan”, adviseert Weiss.
Mangaan, magnesium en zink
Voor een soepele transitie is het management tijdens de droogstand cruciaal. In die fase moeten de lichaamsreserves op peil worden gehouden of gebracht en kan een goede voorziening aan vitaminen en spoorelementen de immuunfunctie van de koe en de ontwikkeling van het ongeboren kalf stimuleren. Voor wat betreft dat laatste vraagt Weiss met name aandacht voor mangaan, selenium en zink. De mangaanbehoefte van de foetus wordt volgens Weiss waarschijnlijk onderschat en bij selenium zijn er grote verschillen tussen seleniumbronnen. Weiss adviseert voor een optimale seleniumvoorziening een mix van seleniumsupplementen met twee derde uit seleniumgist en een derde seleniet.
Grotere veiligheidsmarge magnesium
Voor een adequate magnesiumvoorziening is het belangrijk om rekening te houden met antagonistische invloeden van andere mineralen en rantsoencomponenten. Voor magnesium pleit Weiss dan ook voor een grotere veiligheidsmarge. Volgens hem levert een overschot aan magnesium voordelen in de droogstand. Een te laag magnesiumgehalte in het bloed vergroot het risico op melkziekte. “Magnesiumchloride en magnesiumsulfaat zijn effectievere magnesiumbronnen dan MgO als we het calciumgehalte na afkalven op peil willen houden”, laat Weiss zien.
‘Additieven zijn altijd een hulpmiddel, als aanvulling op een goed rantsoen, nooit als vervanging van een slecht rantsoen’
Melkziekte voorkomen
MMA (mastitis, metritis, agalactie), melkziekte, slepende melkziekte, aan de nageboorte blijven staan en lebmaagdraaiingen zijn veelvoorkomende gezondheidsproblemen bij hoogproductief melkvee rond afkalven. Pedro Melendez van de City University Hongkong pleit voor meer aandacht voor deze problemen. Sneltesten voor subklinische ketose en hypocalcaemie kunnen helpen om (slepende) melkziekte in een vroeg stadium, vóór afkalven, te herkennen en te voorkomen. “In geval van subklinische ketose biedt propyleenglycol de beste remedie.”
Additieven als hulpmiddel
Vermijden van stress is altijd aan te bevelen, maar ook rantsoenadditieven (pensbestendig choline, vetzuren en aminozuren, bentoniet, gistproducten, probiotica) kunnen helpen om de koe veilig door de transitiefase te helpen.
“Additieven zijn altijd een hulpmiddel, als aanvulling op een goed rantsoen, nooit als vervanging van een slecht rantsoen”, benadrukt Melendez. Koecomfort, voldoende ruwvoer en vezels en een goede drogestofopname vormen de basis voor een soepele overgang van droogstand naar lactatie, besluit hij.








