
Het is een vertrouwd product op veel varkensbedrijven: CCM. Het melkzuur, de vezels en een hoog zetmeelgehalte maken het goudgele product bijzonder geliefd. Vaak wordt het los of via de (brij)voerinstallatie gevoerd. Soms ook in het mengvoer, zie het artikel in deze editie van De Molenaar.
Tegelijkertijd kent de grondstoffenmarkt innovaties, zoals ook in dit nummer is te lezen. Eén ervan is dat lokaal geteelde grassen, klaver en luzerne uit elkaar worden gehaald, de eiwitten gescheiden en geconcentreerd tot nieuwe producten. De eerste resultaten zijn veelbelovend: sommige concentraten bereiken dezelfde of zelfs een hogere verteerbaarheid dan sojaschroot. Toch blijft het experimenteel. Het eindresultaat hangt sterk af van het gewas en de bewerking; te intensieve verhitting of een verkeerde proceskeuze verlaagt de kwaliteit.
Wat beide benaderingen verbindt, is de aandacht voor proces en kwaliteit. Of het nu gaat om de juiste bewaring en maalfijnheid van CCM, of om de exacte temperatuur en centrifuge van een eiwitconcentraat. Wie meet, controleert en optimaliseert haalt het maximale uit zijn grondstof. Daarnaast blijven aspecten als beschikbaarheid, verwerkingsmogelijkheden, kosten en investeringen bepalend voor de inzetbaarheid. De toekomst van diervoeders ligt in de zekerheid van het oude vertrouwde, gecombineerd met kansen van nieuwe technologieen.
Voor bedrijven in de keten betekent dit een positie tussen ruime praktijkervaring en durf om te experimenteren, tussen wat zich al bewezen heeft en wat nog ontdekt moet worden. En hoewel nieuwe technologie soms futuristisch lijkt, is het iets van alle tijden. Voer persen of automatisch wegen waren immers ooit ook vernieuwend en innovatief.








