
In dit nummer veel aandacht voor de beurzen VIV en Victam, begin juni in Utrecht. Ik heb er altijd een dubbel gevoel bij, overigens ook bij de ‘gewone’ boerenbeurzen. Aan de ene kant zijn het hoogtepunten voor de sector waar de dynamiek (soms letterlijk) tastbaar is. Aan de andere kant is er ook een vraag die zelden hardop wordt gesteld: wat levert het nu eigenlijk op?
Voor individuele bedrijven en als sector als totaal. De kosten zijn immers niet gering. Standbouw enruimte, transport, personeel, verblijf; het loopt snel in de (grote) papieren. En laten we eerlijk zijn, niet iedereen stapt na drie dagen beurs met een goedgevulde orderportefeuille naar buiten. Soms bekruipt het gevoel dat iedereen elkaar in stand houdt met dit rondreizende circus van stands, presentaties en netwerkborrels.
Toch zit de waarde van dit soort beurzen niet alleen in directe omzet. Wie vaker komt, weet dat het echte rendement vaak pas later zichtbaar wordt. Een eerste kennismaking kan maanden of zelfs jaren nodig hebben om uit te groeien tot een samenwerking. Vertrouwen bouw je niet via een scherm maar door elkaar in de ogen te kijken, een machine te zien draaien of simpelweg samen een kop koffie te drinken.
Daarnaast speelt zichtbaarheid een rol die moeilijk in euro’s is uit te drukken. Aanwezig zijn betekent laten zien dat je ertoe doet, dat je meebeweegt met de sector en dat je aanspreekbaar bent. Het is daarom geen rekensom maar eerder een investering in positie, relaties en toekomst. En we weten: rendement laat zich niet altijd direct meten, maar kan op de lange termijn van doorslaggevend belang zijn.










