Katten en honden verschillen niet alleen in gedrag, maar ook fundamenteel in hoe zij voedsel waarnemen. Hun smaak is gevormd door miljoenen jaren evolutie. Dat blijkt uit een recent literatuurreview , gepubliceerd in Advances in Small Animal Care , die bestaande kennis over de smaakvoorkeuren van beide diersoorten samenbrengt.

Dat katten geen zoete smaak herkennen, terwijl honden daar juist wel gevoelig voor zijn, is het gevolg van evolutionaire aanpassingen. Katten zijn obligate carnivoren en hebben tijdens hun evolutie een functionele zoetreceptor verloren. Daardoor tonen zij nauwelijks interesse in suikers. Honden zijn facultatieve carnivoren en beschikken nog wel over een werkende zoetreceptor, waardoor zij een bredere smaakgevoeligheid hebben.

De verschillen in smaakbiologie verklaren waarom beide diersoorten vaak heel anders reageren op hetzelfde voer. Volgens auteur Scott McGrane (Mars Petcare’s Waltham Petcare Science Institute) weerspiegelen deze verschillen hun uiteenlopende evolutionaire ontwikkeling.

Umami staat centraal bij katten

Voor katten is umami de belangrijkste smaakprikkel. Uit eerder onderzoek blijkt dat hun umamireceptoren anders zijn opgebouwd dan die van mensen. Ze reageren vooral sterk op purinenucleotiden, zoals inosine-5′-monofosfaat (IMP) en guanosine-5′-monofosfaat (GMP), stoffen die veel voorkomen in dierlijk spierweefsel.

Dat verklaart volgens de onderzoekers waarom ingrediënten als tonijn bijzonder aantrekkelijk zijn voor katten. De combinatie van deze verbindingen met vrije aminozuren activeert de umamireceptoren krachtig en stimuleert de voeropname. Honden beschikken eveneens over umamireceptoren, maar bij hen vormt umami slechts één onderdeel van een breder smaakpalet.

Verschillen in vet- en bitterwaarneming

De review laat daarnaast zien dat katten en honden vet waarschijnlijk op een andere manier waarnemen. Bij katten zijn aanwijzingen gevonden voor specifieke receptoren die reageren op vrije vetzuren. Ook lijken zij gevoelig te zijn voor zogenoemde kokumi-stoffen, die de hartige smaak van vlees versterken.

Honden hebben eveneens een voorkeur voor vetrijke voeding, maar daarbij lijkt geur een grotere rol te spelen dan specifieke smaakreceptoren. Verder beschikken honden over meer bitterreceptoren dan katten, wat mogelijk invloed heeft op de acceptatie van bepaalde ingrediënten. Katten blijken bovendien terughoudender tegenover onbekend voer, terwijl honden zich doorgaans makkelijker aanpassen aan nieuwe diëten.

Waardevol voor voerontwikkeling

De onderzoekers concluderen dat kennis over soortspecifieke smaakwaarneming steeds belangrijker wordt voor de ontwikkeling van diervoeding. Vooral bij de inzet van alternatieve eiwitbronnen, therapeutische voedingen en duurzamere ingrediënten kan inzicht in de sensorische voorkeuren van honden en katten bijdragen aan een betere acceptatie van het voer.

Belangrijkste punten uit het onderzoek

  • Smakelijkheid is van cruciaal belang voor diervoeding: Het zorgt ervoor dat huisdieren voldoende eten om in hun voedingsbehoeften te voorzien, ondersteunt therapeutische diëten en draagt bij aan de tevredenheid van eigenaren en de acceptatie van het product.
  • De beoordeling van smakelijkheid maakt gebruik van diverse methoden: Gestandaardiseerde in vivo-testen en geavanceerde in vitro- en in silico-screeningsmethoden maken zowel directe als grootschalige evaluatie van ingrediënten en verbindingen mogelijk.
  • De soortspecifieke smaakbiologie bepaalt de voorkeuren: Katten zijn obligate carnivoren en hebben een voorkeur voor umami, maar kunnen geen zoete smaken waarnemen. Honden zijn facultatieve carnivoren en beschikken over een bredere smaakgevoeligheid.
  • Het type ingrediënt, de verwerking en de fysieke vorm zijn van groot belang: De balans van macronutriënten, eiwithydrolysaten, smaak- en aromacomponenten, de vorm van brokken, de textuur van het voer, de temperatuur en de kwaliteit van de ingrediënten hebben allemaal een sterke invloed op de smakelijkheid van diervoeding.
  • Alternatieve eiwitbronnen zijn een haalbare optie bij een juiste formulering: Diervoeding die alternatieve eiwitten bevat, kan een goede smakelijkheid bereiken wanneer deze op de juiste manier wordt verwerkt en geformuleerd.
Deel dit artikel

Eerder over dit onderwerp