Wim Sonneveld had ooit ook al nostalgische gevoelens bij zijn dorp. Terugkijkend zag hij het vertrouwde niet meer terug. In ons dorp zag je zo ver als je kon kijken de melkbussen aan de weg staan. De melkbussen verdwenen, de melktank kwam, de boeren verdwenen naar de buitengebieden. De melkfabriek waar als kind altijd wat te beleven was, is nu een cultuur- en ontmoetingsplek. Gelukkig is de hoge schoorsteen nog van verre te ontwaren. Verderop, toen al heel praktisch aan groot vaarwater gesitueerd, de Landbouwbank als vertegenwoordiger van de mengvoerproductie, en op hetzelfde erf de Boerenleenbank, later Rabobank.

De fabriek verpakte het voer lang in grote jute zakken van 50 kilo en in een schuur lagen vele stapels van verschillende soorten voeders. Boeren kwamen met allerlei soorten transport langs om een paar zakken op te halen en ook de pakken koeken ontbraken niet. Van die dikke koeken, briketten noemden we ze, vroeg je je af hoe de koeien die dikke dingen in hemelsnaam kapot konden bijten. Nee, dan waren de zes van één reep plaatkoeken een stuk handzamer.

Begin zestiger jaren kwam de bulkwagen om losgestort voer in de silo’s te blazen bij de boeren. Enkele boeren waren toen nog actief in het dorp en de nabije omgeving, waar inmiddels veel ‘import’ de plekken van vertrokken boeren hadden opgevuld. Zij konden de herrie van de boeren vaak niet verdragen. Via de Hinderwet kregen de resterende boeren een laatste duwtje te stoppen of naar elders te verkassen.

Wat later, toen de bulkwagens groter werden, kwamen er klachten dat ze de steentjes van het erf los schoven. Gelukkig werd de melk inmiddels ook met een tankauto opgehaald en dat bedrijf eiste gewoon dat er een voldoende en goede bereikbaarheid moest komen. ‘De melkboer heeft de hoed op het hoofd en de voerboer onder de arm’, was toen het gezegde.

De Molenaar en de Bank zijn nu allebei 125 jaar: ook zij zagen veel vooruitgang!

Deel dit artikel

Jan Holterman