De koperstatus van melkkoeien in het veenweidegebied van West-Nederland blijkt gemiddeld aan de hoge kant te liggen, ondanks factoren in bodem en ruwvoer die de koperopname juist kunnen remmen. Dat blijkt uit onderzoek van Britt de Roos, uitgevoerd voor ABZ Diervoeding onder melkveebedrijven in West-Nederland.
Koper is een essentieel sporenelement voor onder meer weerstand, vruchtbaarheid en botontwikkeling. Een tekort kan leiden tot vruchtbaarheidsproblemen, pigmentverlies en een verminderde weerstand. Tegelijkertijd kan een langdurige overmaat schadelijk zijn, omdat koper zich in de lever opstapelt en bij plotselinge vrijgifte zelfs vergiftiging kan veroorzaken.
Benutting is beperkt
De benutting van koper door de koe is beperkt en varieert sterk, meestal tussen 1 en 5 procent. Die benutting wordt beïnvloed door elementen als zwavel, molybdeen en ijzer, die in de pens verbindingen vormen met koper en de opname blokkeren. In veenweidegebieden komen deze antagonisten relatief veel voor, onder andere via kuilgras en drinkwater.

Molybdeen uit graskuil
In het onderzoek zijn bij 14 melkveebedrijven levermonsters van 29 afgevoerde koeien geanalyseerd, samen met gegevens over rantsoenen, productie en vruchtbaarheid. Daaruit blijkt dat vooral molybdeen uit graskuil een grotere rol speelt in het verminderen van koperbenutting dan eerder werd aangenomen. Toch lagen de kopergehalten in de levers gemiddeld hoger dan gewenst.
Sturen op koperbronnen
Volgens ABZ Diervoeding bevestigt dit de keuze om de koperadviezen in rantsoenen de afgelopen jaren te verlagen. Door gerichter te sturen op koperbronnen en rekening te houden met antagonisten in ruwvoer en water, kan zowel een tekort als een overmaat beter worden voorkomen.
Lees hier het hele artikel op de website van ABZ Diervoeding








