Het hoge eiwitgehalte in vleeskuikenvoer zorgde voor een lagere voeropname, een vergelijkbare groeisnelheid en een verbeterde voederconversie.
Om de competitie tussen feed en food te verminderen, krijgen vleeskuikens steeds vaker minder goed verteerbare eiwitbronnen verstrekt. Een overschot aan eiwit en een tekort aan koolhydraten in de blinde darm leidt tot een hogere pH, meer eiwitfermentatie en veranderingen in het microbioom. Bij kippen is nog weinig bekend over de relaties tussen blindedarmmicrobiota, eiwitfermentatie, metabolietenvorming en darmgezondheid.
Extra hittebehandeling
Om de invloed van eiwitverteerbaarheid op fermentatie te onderzoeken, maakte Elling-Staats gebruik van eiwitbronnen (sojaschroot, zonnebloemzaadschroot en raapzaadschroot) die een standaard hittebehandeling kregen of een extra toastingstap ondergingen om hittebeschadigde schroten te verkrijgen. De overtoasting bleek geen effect te hebben op de verteerbaarheid van zonnebloemzaadschroot, maar de eiwitverteerbaarheid van sojaschroot en raapzaadschroot was wel lager na de tweede hittebehandeling. Het bleek mogelijk om eiwitfermentatie bij vleeskuikens te bestuderen aan de hand van de effecten van oververhitting van grondstoffen.
Eiwitgehalte en verteerbaarheid
Voor een meer praktisch relevante aanpak gebruikte Miranda in een tweede in vivo-experiment voeders met verschillende eiwitgehalten en eiwitverteerbaarheden. Daarvoor werd standaard raapzaadschroot vergeleken met een goed verteerbaar raapzaadeiwitisolaat, waarbij zonnebloemzaadhullen werden toegevoegd om het vezelgehalte gelijk te trekken. Uit de acht verschillende proefbehandelingen bleek dat een hoog eiwitgehalte of een lage eiwitverteerbaarheid leidde tot een lagere voeropname, waardoor minder eiwit de blindedarmzakken bereikte.
Hoog eiwitgehalte
Uiteindelijk was er daardoor geen effect op de concentratie van ammoniak, vertaktketenige vetzuren en biogene amines in de blindedarmzakken. Een hoger eiwitgehalte in het voer leidde wel tot meer histamine en tyramine in de blindedarmzakken en tot natter strooisel. Het hoge eiwitgehalte zorgde voor een lagere voeropname, een vergelijkbare groeisnelheid en een verbeterde voederconversie. Toevoeging van zonnebloemzaadhullen resulteerde niet in minder eiwitfermentatie, maar verbeterde wel de eiwitvertering en de groeiprestaties.
Microbiota
De samenstelling van de bacteriepopulatie in de blinde darm wordt beïnvloed door de nutriënten die de blinde darm bereiken. Elling-Staats onderzocht de effecten van voersamenstelling op microbiële samenstelling en de expressie van de gastheergenen die gerelateerd zijn aan ontstekingsfactoren en nutriëntentransportfactoren. Zij gebruikte twee eiwitniveaus (19 en 23 procent) en twee eiwitbronnen: raapzaadschroot (lage eiwitverteerbaarheid) en een combinatie van raapzaadschroot en raapzaadeiwitisolaat (hogere eiwitverteerbaarheid). Een hoog gehalte aan raapzaadschroot reduceerde de caecale expressie van het pro-inflammatoire cytokine TNF-α en verhoogde de expressie van de natriumgekoppelde monocarboxylaattransporter-1.
Dit transporteiwit is betrokken bij de opname van kortketenige vetzuren. De samenstelling van de microbiota in de blindedarmzakken was ook gevarieerder bij een hoger raapzaadschrootgehalte. Deze effecten van raapzaadschroot worden als gunstig beoordeeld. Toevoeging van zonnebloemzaadhullen aan het voer met raapzaadeiwitisolaat leidde tot een hogere expressie van pro-inflammatoire cytokinen, wellicht omdat zonnebloemzaadhullen minder goed fermenteerbaar zijn dan de vezelfractie van raapzaadschroot.
Miranda Elling-Staats onderzocht de fermentatie van eiwitten in de blindedarmzakken van vleeskuikens. Op 3 mei promoveerde zij.
Conclusies
Elling-Staats verwacht dat de hoeveelheid fijne, oplosbare eiwitdeeltjes die de blindedarmzakken bereiken een betere voorspelling geeft van de eiwitfermentatie aldaar dan het voeringrediënt als zodanig.
‘Als vleeskuikens een minder goed verteerbare eiwitbron krijgen, leidt dit in eerste instantie tot een lagere voeropname’
Het overmatig toasten van sojaschroot of raapzaadschroot is een nuttig model om eiwitfermentatie bij vleeskuikens te bestuderen. Als vleeskuikens een minder goed verteerbare eiwitbron (zoals raapzaadschroot) krijgen, dan leidt dit in eerste instantie tot een lagere voeropname, maar in de vijfde levensweek treedt compensatoire groei op. Dat is een aanwijzing dat de kuikens zich aanpassen aan de impact van een mogelijk verhoogde eiwitfermentatie ten gevolge van de lagere eiwitverteerbaarheid.









