In een recente publicatie van Roura et al. (2025) worden drie strategieën besproken waarmee de endogene verteringscapaciteit van biggen wordt gestimuleerd. Door toevoeging van vluchtige organische componenten aan de voeding van de zeug tijdens de dracht, maken biggen al vroeg kennis met bepaalde aroma’s. Toevoeging van dezelfde geur- en smaakstoffen aan het speenvoer helpt biggen om hun voeropname na het spenen op peil te houden.
Een tweede strategie behelst het fijner malen van speenvoergrondstoffen en toevoeging van enzymen om de vertering te ondersteunen. De derde methode richt zich op de microbiota-samenstelling. Specifieke aminozuren kunnen selectief de gunstige bacteriën in het maagdarmkanaal bevoordelen en pathogene organismen remmen, met een gezonder darmmicrobioom tot gevolg.
Betere darmgezondheid
Hao-Yu Liu et al. (2024) en Ibeagha-Awemu et al. (2025) gaven overzichten van verschillende additieven met immuunmodulerende eigenschappen. Prebiotica kunnen worden ingezet ter ondersteuning van probiotica. Bepaalde bioactieve plantencomponenten hebben prebiotische, antibacteriële, antioxidante en immuunmodulerende effecten. Daarnaast stimuleren zij de secretie van speeksel, gal en mucus.
Ibeagha-Awemu et al. wijzen daarnaast op de perspectieven van faagtherapie: het inzetten van virussen ter bestrijding van pathogene bacteriën. Ook bespreken zij vaccinatie, immuunglobulinen, anti-inflammatoire cytokinen, antimicrobiële peptiden en ‘host defense peptides’. De auteurs benadrukken dat er niet één alternatief is voor antibiotica in diervoeders. Zij pleiten voor een gecombineerde aanpak, volgens het ‘One Health’-concept.
Therapeutische antibiotica
Naast preventieve inzet staat ook het therapeutische gebruik onder druk, vanwege toenemende zorgen omtrent antibioticaresistentie. König et al. (2025) inventariseerden het verband tussen antibioticabehandelingen, bigoverleving en -groei in Finland. Vooral lichte biggen en biggen van gelten hadden vaak behandeling nodig. Daarom pleiten de auteurs voor meer aandacht voor biggen met een laag geboortegewicht, en voor biggen uit de eerste worp van een gelt.
Algemene gezondheidsstatus
In Nederland hangt het antibioticagebruik vooral samen met de algemene gezondheidsstatus op het bedrijf, leggen Mallioris et al. (2025) uit. Zij vonden dat antibioticabehandelingen bij speenbiggen vooral gericht waren tegen aandoeningen van de luchtwegen, spieren, het skelet en het zenuwstelsel. Betere bedrijfshygiëne, een langere zoogperiode en biologische bedrijfssystemen verminderen de noodzaak voor behandelingen.
In Nederland hangt het antibioticagebruik vooral samen met de algemene gezondheidsstatus op het bedrijf.
Bernaerdt et al. (2025) voerden een vergelijkbaar onderzoek uit in België. Zij vonden dat bedrijfsgerichte begeleiding varkenshouders kan helpen om de RWA-status (Raised Without Antibiotics, van geboorte tot slacht) te verkrijgen en te behouden. Maar ook om het antibioticagebruik op een nietRWA-bedrijf te reduceren.
De toekomst
Acosta et al. (2025) voorspellen het wereldwijde antibioticagebruik in 2040 aan de hand van verschillende scenario’s. Een efficiëntere dierlijke productie door verhoging van de productiviteit per dier leidt ertoe dat er minder vee nodig is. Hierdoor kan ook het totale antibioticagebruik dalen. Het antibioticagebruik is het hoogst in Azië en de Pacific. Tot 2040 zal zowel daar als in Afrika het antibioticagebruik nog met ruim veertig procent stijgen. In Europa en Noord-Amerika zal het antibioticagebruik nauwelijks nog toenemen, mede door de verwachte krimp van de veestapel.







