Een partij Zuid-Franse mais in melkveevoer van Agrifirm zorgde eind oktober voor opschudding door te hoge aflatoxine B1-waarden in enkele eindproducten. Bij bijna vijfhonderd bedrijven is het voer gebracht en teruggeroepen. Dankzij snelle detectie en actie bleef het bij een incident en is het niet tot een crisis ontsponnen.

Een geluk bij een ongeluk trouwens dat het net in de verkiezingsdagen gebeurde en de landelijke media het volledig links lieten liggen. Je ziet de koppen van de kranten al voor je, of hoort de toon van de journaallezer.

Bijzonder is dat de mais bij ontvangst voldeed aan de norm. Dit toont de grilligheid van aflatoxine. Het zit nooit gelijkmatig in een partij, waardoor een monster lang niet altijd alles zegt. Monitoringsstudies tonen aan dat het ‘samplingprotocol’, het aantal monsters en de analysemethoden bepalend zijn voor de kans dat een verontreinigde partij tijdig wordt ontdekt. Wie de keten serieus wil beveiligen, moet de zwakste schakel blijven verbeteren.

Over het algemeen zijn onze grondstoffen goed en incidenten zeldzaam. Gebeurtenissen als deze herinneren ons eraan dat herkomst, oogstjaar en opslagomstandigheden een verschil maken. Waakzaamheid moet er altijd zijn: voederveiligheid is geen garantie, maar een continu proces van monitoren en bijsturen. Ook kleine risico’s kunnen een groot effect hebben. Aflatoxine blijft onvoorspelbaar, maar moderne controles en samenwerking in de keten bewijzen hun waarde. De betrokken partijen zullen snel de balans opmaken en kijken wat goed en fout ging. Vooralsnog beklijft vooral de constatering dat de systemen doen wat ze moeten doen.

r.stevens@eisma.nl

Deel dit artikel

René Stevens