De afgelopen maanden protesteerden misnoegde boeren in heel Europa tegen het Europees en nationaal landbouw- en natuurbeleid. Snelwegen en havens werden geblokkeerd, geïmporteerde groenten en fruit op straat gegooid en bij supermarkten en distributiecentra werden acties gevoerd. Het is duidelijk: voor de boer loopt de emmer over.

Het stikstofdecreet, de administratieve regelneverij, de de facto vergunningenstop, het verzet tegen de natuurherstelwet, de import van goedkope Oekraïense eieren en pluimveevlees in België, het verminderen van dieselsubsidies in Duitsland en de import van Oekraïens graan in Oost-Europa, de oorzaken voor de onrust bij de Europese boeren zijn uiteenlopend. Toch is er een duidelijke rode draad in het sentiment bij de boeren: ze voelen zich niet gehoord, noch erkend of gewaardeerd.

De landbouwsector staat al jaren zwaar onder druk. De noodzakelijke, duurzame transformatie die vorm moet krijgen via de Green Deal en de Farm-to-Fork strategie, leidt tot heel wat frustratie en toekomstonzekerheid. De landbouwsector is immers een kapitaalsintensieve sector die werkt met levend materiaal, en heeft derhalve toegang nodig tot voldoende en betaalbare grond. Dat laat zich niet zomaar in een keurslijf dwingen, zeker niet op korte termijn.

Loon naar werken

Aan het Europees landbouwbeleid, aanvankelijk uitgewerkt om de voedselzekerheid te verzekeren, wordt ieder jaar geknabbeld als gevolg van decennia van voedselovervloed. De hoge, extra kosten om te voldoen aan de gevraagde duurzaamheidsnormen, de toenemende concurrentie uit het buitenland en de lage prijzen voor deze producten − die vaak niet aan dezelfde eisen voldoen op vlak van voedselveiligheid, milieu, klimaat of dierenwelzijn − kunnen echter niet blijven verhaald worden op de boer.

Landbouwers verdienen een eerlijke vergoeding, die de dag van vandaag niet uit de markt wordt gehaald. Dat is problematisch en moet anders. Diegene die bijkomende eisen oplegt, moet landbouwers hiervoor ook correct vergoeden. Dit kan zowel de consument zijn, bijvoorbeeld via specifieke labels, als de overheid (eisen via regelgeving). Geïmporteerde producten moeten daarenboven aan dezelfde eisen voldoen als diegene die we opleggen aan onze eigen producenten.

Positieve toekomst door sterke troeven

De Belgische veestapel zal waarschijnlijk krimpen vanwege milieu- en klimaatvereisten, maar BFA blijft optimistisch over de toekomst van de Belgische landbouwsector. Onze sector heeft dan ook sterke troeven, zoals vruchtbare landbouwgrond, kennis, innovatie, productie, efficiëntie, duurzaamheid en een sterke agrovoedingsketen. Deze leidende rol mogen we niet opgeven, maar moeten we verder versterken. Diervoederfabrikanten richten zich op efficiëntie en een lage voederconversie om de kosten voor veehouders te verlagen. Ze gebruiken zo min mogelijk grondstoffen en zoveel mogelijk circulaire grondstoffen om dierlijke eiwitten te produceren. Daarnaast werken Belgische diervoederfabrikanten aan voedermaatregelen die duurzaamheidsproblemen kunnen helpen oplossen, zoals het BFA-duurzaamheidscharter.

Het is duidelijk dat er nog veel werk aan de winkel is om de onvrede in de agrarische sector aan te pakken en te zorgen voor een duurzame en eerlijke landbouw. Laten we hopen dat de Europese verkiezingen van 2024 een keerpunt zullen zijn en dat er concrete stappen worden gezet om de landbouwagenda te verbeteren en de toekomst van onze boeren en tuinders veilig te stellen.

BFA

Deel dit artikel