Zowat in alle Europese landen kregen we de laatste maanden blokkades van landbouwtractoren. Het was duidelijk: de maat is vol. Als je de situatie nuchter bekijkt is het eigenlijk moeilijk te begrijpen wat de boeren allemaal kunnen slikken. De prijs die hij krijgt voor zijn productie houdt geen rekening met de kostprijs, maar wordt bepaald door de enorme vraagmacht van de grootdistributie. Bovendien wordt de landbouw van nature geconfronteerd met onzekerheid, omdat hij afhankelijk is van geografische en zeer grillige weersomstandigheden. Dat de politiek daar nog een boel strenge regelgeving bovenop gooit, meestal geïnspireerd door een typisch politieke kortetermijnvisie en een gebrek aan inzicht, maakt de onzekerheid totaal.

In Nederland en Vlaanderen zitten we dan nog met een stikstofregeling die de meest kwalitatieve en klimaatvriendelijke landbouw ter wereld wurgt. De Europese politici slagen er ook niet in tot een echt Europees beleid te komen. Om tot een compromis te komen over de beperking van de uitstoot van broeikasgassen, legt men een percentage vast dat iedere lidstaat moet halen. De lidstaten moeten dan zelf maar uitmaken welke sectoren ze het strengst aanpakken.

Dit is onzin. Het Duitse Ruhrgebied ligt dichter bij Limburg dan bij het Zwarte Woud. Sommige lidstaten hebben ruimte te over. Nederland en Vlaanderen zitten met een uitzonderlijk performante landbouw in een dichtbevolkt gebied met veel industrie in de havens en veel transport.

Maar ook de Green Deal en de ‘From Farm to Fork’-strategie deugen niet. Volgens het Amerikaans Departement voor Landbouw (USDA) zou de productie van de Europese landbouwers hierdoor met 7 tot 12 procent dalen. De voedselprijzen zouden hierdoor stijgen met 9 procent. Indien deze strategie wereldwijd zou worden toegepast, zouden de voedselprijzen met 89 procent stijgen. Uit een rapport van de Joint Research Center (JRC) van de EU-Commissie zelf blijkt dat de landbouwproductie met 10 tot 15 procent zal verminderen. De verlaging van de broeikasgasemissies zou gedeeltelijk teniet worden gedaan door een verhoging van deze emissies in derde landen, waar de landbouw veel minder klimaatvriendelijk is.

We kunnen het niet genoeg herhalen. Wij mogen ons niet afhankelijk maken van derde landen voor ons voedsel. En nog een waarheid als een koe: zonder landbouw geen platteland en zonder landbouw geen voedingsnijverheid.

Deel dit artikel

Jef Verhaeren