Biologische landbouw wordt vaak naar voren geschoven als na te streven landbouwmodel. Denk bijvoorbeeld aan de toch wat naïeve oplossing van de Europese Commissie in de Green Deal om te verkondigen dat we naar 25 procent biologische landbouw moeten gaan in 2030. Met het ‘Strategisch Plan Bio’ wil Vlaanderen tegen 2027 evolueren naar 5 procent biologisch landbouwareaal, 5 procent bio-omzet in de dierlijke productie en 5 procent biologische landbouwbedrijven. Om dit streven te bereiken, zal men toch realistischer moeten nadenken over de beschikbaarheid van biologische, eiwitrijke grondstoffen voor veevoederproductie.

Geen bio zonder eiwitten

Biggen en braadkippen hebben voeding nodig die afgestemd is op de groeifase van jonge dieren. Dat vraagt om specifieke aminozuren, in de juiste verhouding én kwaliteit. En net daar wringt het schoentje: die zijn met bio-certificatie nog te beperkt beschikbaar. Veelgebruikte eiwitbronnen in gangbare voeders – zoals aardappeleiwitconcentraat of maisgluten – hebben nog geen volwaardig biologisch alternatief. Technieken die nochtans uitkomst zouden kunnen bieden, zoals fermentatie of synthetische aminozuren, zijn uitgesloten onder de huidige bio-voorwaarden. Niet omdat ze niet veilig of doeltreffend zouden zijn, maar omdat ze niet ‘natuurlijk’ genoeg worden bevonden. Zonder alternatieven blijft de diervoedersector aangewezen op een beperkte toelating van niet-biogecertificeerde eiwitten.

Om die reden voorziet de Europese regelgeving voorlopig een uitzondering: maximaal 5 procent gangbare eiwitten in biologische voeders. Die kleine marge is essentieel, want ze maakt het technisch en economisch mogelijk om voeders te produceren die het welzijn van jonge dieren waarborgen. Toch staat deze uitzondering onder druk: wordt ze niet tijdig verlengd, dan loopt ze eind 2026 af. En dan dreigt een goedbedoelde maatregel een struikelblok te worden voor al wie vandaag net wél inzet op biologische productie.

Binnen de Belgische diervoedersector is de wil om te verduurzamen geen loze belofte. Er wordt al jaren geïnvesteerd in efficiëntere voederstrategieën, circulaire grondstoffen en innovatieve technieken. Biologische elementen maken daar terecht deel van uit, mits ze worden ondersteund door werkbare spelregels.

Wat op het eerste gezicht een technische discussie lijkt, raakt in werkelijkheid dus aan fundamentele keuzes: het economisch voortbestaan van biologische dierlijke productie, het vertrouwen van veehouders in het biolabel en de mogelijkheid om te blijven voldoen aan de vraag van de markt.

Bio met beide voeten op de grond

De Europese context maakt de situatie nog nijpender. De EU wordt steeds afhankelijker van ingevoerde biologische grondstoffen, terwijl het regelgevend kader almaar strikter wordt. Dat zorgt voor een paradox: net wie lokaal, circulair en duurzaam wil produceren, wordt het moeilijker gemaakt. Belgische bedrijven die net wél vooruit willen met bio, dreigen zo klem te raken tussen ambitie en uitvoerbaarheid. Als je bio wil promoten, dan moet je ervoor zorgen dat productie, verwerking én consumptie tegelijk kunnen opschalen.

Wie het aandeel bio wil doen groeien, moet daarom erkennen wat nodig is om dat haalbaar te maken: regels die niet alleen inspireren, maar ook functioneren. Want de keuze tussen bio of gangbaar is geen zwart-witverhaal. Vooruitgang zit in het combineren van de sterke elementen uit beide werelden – slim, onderbouwd en haalbaar. Biologische productie verdient een stevig kader, maar dan wel één met beide voeten op de grond.

BFA

Deel dit artikel