Verschillende landen gebruiken verschillende systemen voor het berekenen van de energiewaarden van paardenvoeders en voor het bepalen van de energiebehoefte. Recent verschenen er een aantal studies die deze systemen vergelijken. Een andere studie onderzocht de energiebehoefte van paarden, die door de verschillende systemen zowel werd onder-als overschat.
Het CVB-systeem bleek de energiebehoefte tijdens stap met 52 procent te onderschatten en in draf met 39 procent. In galop en rengalop was er een overschatting van 7 en 11 procent.
Voor het bepalen van het energiegehalte van paardenvoeders zijn er momenteel verschillende systemen beschikbaar die onderling niet direct vergelijkbaar zijn.
In Engelstalige landen wordt gewerkt met verteerbare energie (DE) volgens de NRC, terwijl in Duitsland en Oostenrijk metaboliseerbare energie (ME) van de GfE wordt gebruikt. In Frankrijk, Spanje, Portugal, Polen en Italië gebruikt men netto energie (NE) volgens de methode van het INRA en ook het Nederlandse CVB hanteert NE. Door de verschillende eenheden en verschillende rekenmethodes zijn de voerderwaardes en voederbehoeftes niet direct onderling te vergelijken en is het nodig om waardes om te rekenen.
Grashooi versus luzernehooi
Martin-Rosset et al. (2020) vergeleken gemeten DE-waarden van 15 verschillende partijen grashooi en 9 partijen luzernehooi uit literatuur of eigen INRA-proeven, met de berekende waardes volgens de methodes van NRC, INRA en GfE. Alle drie de methodes waren even precies, maar INRA-waardes vertoonden minder spreiding dan de andere twee. Gelet op de samenstelling van de ruwvoeders denken de auteurs dat het voor luzerne beter is om NDF te gebruiken in de berekening in plaats van ADF, terwijl voor grashooi beide waarden van belang lijken te zijn.
Daarnaast hebben de auteurs ook nog gekeken naar ME-waarden (Martin-Rosset et al., 2021). Het INRA-systeem gaf daarbij significant hogere waarden dan GfE. Voor grashooi werden waarden gevonden van 7.57 vs 6.77 MJ/kg DM en voor luzerne 8.80 versus 6.46 MJ/kg DM.
Verteerbare energie
In vivo gemeten DE-gehaltes van 32 mengvoeders uit de literatuur, werden door Martínez Marín et al. (2022) vergeleken met DE-berekening volgens het Duitse systeem of eigen Spaanse formules. Beide systemen overschatten het DE-gehalte van laag verteerbare rantsoenen en onderschatten die van hoog verteerbare rantsoenen. Dit was gerelateerd aan het ruwecelstofgehalte.
Ellis en Van Doorn (2023) hebben een online module opgesteld voor het berekenen van de energie- en eiwitgehaltes aan de hand van de chemische samenstelling van een voeder. Hierbij kan worden gekozen voor berekening volgens het NRC-, CVB-, INRA- of GfE-systeem. Daartoe vergeleken zij 110 voedingsmiddelen met een bekende chemische samenstelling en bekende energie- en eiwitgehaltes met elkaar. Voor krachtvoer was er een grote overeenkomst in berekende energiegehaltes en de respectievelijke tabelwaarden van NRC, CVB, INRA en GfE met een overall afwijking van 0.7 MJ/kg DM.
Voor ruwvoeders werden de tabelwaarden van NRC en INRA goed benaderd. Opvallend was dat sojabonen grote verschillen veroorzaakten tussen de systemen. Naast de rekenmodule is ook een omrekenmodule in ontwikkeling, die informatie op buitenlandse voerzakken omzet naar de eenheden in een systeem van keuze. Beide modules gaan in de komende maanden online.
Energiebehoefte
In een studie van Ebert en Moore-Colyer (2020) werd de energiebehoefte (ME) gemeten met behulp van een hartslagmeter. Bij een groep van 60 (merendeels warmbloed) paarden werd de trainingshartslag gemeten tijdens een tweeweekse trainingsperiode. Dit werd omgerekend naar gebruikt zuurstofvolume (VO ) en vervolgens naar ME voor arbeid. De energiebehoefte voor onderhoud werd bepaald door energie-inname via het rantsoen te verminderen met de energie voor arbeid. Zij vergeleken de gevonden waarden met de aanbevelingen voor onderhoud en arbeid van NRC, INRA en CVB.
Het CVB-systeem bleek de energiebehoefte tijdens stap met 52 procent te onderschatten en in draf met 39 procent. In galop en rengalop was er een overschatting van 7 en 11 procent. Gemiddeld genomen werd de energiebehoefte voor arbeid volgens het CVB-systeem met 16 procent onderschat. Aan de andere kant bleek de aanbeveling voor arbeid van het NRC 111 procent en van INRA 15 procent te hoog. De onderhoudsbehoefte werd goed geschat in het NRC-systeem, ongeveer 10 procent onderschat door GfE en INRA, en 21 procent onderschat volgens het CVB-systeem.
Referenties zijn op te vragen bij de redactie.








