Krekelmeel en kleine meelworm mogen sinds kort in voedingsmiddelen zitten. Vorig jaar zijn al andere insecten goedgekeurd als ingrediënt. Op LinkedIn zag ik heftige reacties. Belachelijk dat dit zomaar werd toegelaten. Het zou allergische reacties uitlokken, vies smaken en ook het idee om insecten te eten beviel lang niet iedereen. Uit onderzoek van Wageningen Universiteit blijkt dat consumenten welwillender staan tegenover het eten van insecten als zij informatie krijgen over de duurzame en circulaire voordelen. Dat gold zelfs voor producten met een zichtbare garnering van insecten.

Ik dacht meteen: hoeveel consumenten zouden weten dat verwerkte dierlijke eiwitten uit varkens en kippen weer mogen worden gebruikt in diervoer? Hoe welwillend zouden ze daar tegenover staan? Het artikel

‘Meer gebruik van reststromen mogelijk?’ (pagina 6/7) geeft antwoord. De acceptatie ervan in diervoer blijkt laag, erg laag. In het Verenigd

Koninkrijk keurt twee derde van de mensen het gebruik ervan af in diervoer, in Spanje is dit zelfs driekwart. Vrouwen waren terughoudender in de acceptatie ervan dan mannen. Gelukkig kunnen we ook hier het duurzaamheidsargument aanvoeren. De carbon footprint van verwerkt dierlijk eiwit (PAP) ligt vele malen lager dan die van soja. Als alle soorten PAP’s zouden zijn toegelaten als eiwitbron in diervoeders, kan dit voor 25 procent bijdragen aan de eiwitzelfvoorzienendheid in de EU, zo is te lezen. De onderzoeker adviseert in het artikel om goede voorlichting te geven over het gebruik van verwerkte dierlijke eiwitten in diervoeders.

Laten we dan ook meteen petfood in de campagne meenemen. Want de petfoodproductie is goed voor ruim 90 procent van de ecologische voetafdruk van huisdieren (pagina 24/25). Petfood kan dus ook wel wat alternatieve eiwitbronnen gebruiken. In het kader van duurzaamheid lijkt de consument veel te slikken, zelfs insecten.

t.nederhoff@eisma.nl

Deel dit artikel

Tessa Nederhoff